Alergicy walcząc z przykrymi dolegliwościami, które ich dotykają w zetknięciu z pewnymi alergenami muszą rezygnować z wielu przyjemności. Bardzo często z przyjmowanych pokarmów trzeba wykluczyć te, które mogą spowodować nasilenie objawów alergii.
Jeśli chodzi o miód naturalny, często się mówi, by alergicy go unikali. Prawda wygląda jednak inaczej. To, czy alergik może spożywać miód i czy on mu zaszkodzi to kwestia indywidualna. Często zdarza się, że miód wielokwiatowy może okazać się swego rodzaju naturalną szczepionką przeciw alergii, jeśli spożywany jest regularnie przez kilka miesięcy przed wystąpieniem sezonowych dolegliwości. Miód będący stałym elementem w naszej diecie może również zapobiec różnym alergiom, które obecnie pojawiają się coraz częściej.
Jeśli chcemy zastosować miód jako środek odczulający należy pamiętać o tym, że najbardziej różnorodny w składzie jest miód wielokwiatowy. By leczenie przynosiło jakiekolwiek efekty ważne jest, aby miód pochodził z bliskiego rejonu, w którym mieszka alergik, najlepiej do około 10 kilometrowego promienia. Oczywiście jeśli jest taka możliwość, może to być również miód z jeszcze bliższej okolicy.
Oczywiście jak z każdym produktem, również miód może nam zaszkodzić. Niewątpliwie, osoby wrażliwe na pszczoły i na wszystko, co jest z nimi związane, powinny być bardzo ostrożne. Niestety żaden lekarz nie zagwarantuje, ze przyjmowanie miodu będzie w stu procentach bezpieczne lub nie. Wszelkie próby wprowadzania miodu do menu alergika powinny odbywać się pod okiem lekarza. Jeśli istnieje chociażby małe prawdopodobieństwo, że wywoła on niepożądane skutki, lepiej i bezpieczniej będzie wykluczyć go z diety. Przede wszystkim, jeśli chcemy wprowadzać go do naszych posiłków pamiętajmy, by robić to z małymi ilościami tego produktu i przy okazji obserwować reakcję naszego ciała. Wszelkie niepokojące objawy, na przykład świąd, ból brzucha czy biegunka mogą być sygnałem, że jednak miód będzie trzeba wykluczyć z naszej diety.
Pamiętajmy, że nasze zdrowie nie jest warte do wykonywania samodzielnych eksperymentów, które mogą mu zaszkodzić, dlatego najbezpieczniej skonsultować się przed podjęciem takich działań z alergologiem.
Tag: miód Strona 2 z 5
W naszych czasach jest coraz więcej ludzi, którzy są uczuleni na ukąszenia pszczół oraz pyłki kwiatowe. Często osoby te dowiadują się o swojej alergii dopiero po spożyciu produktu. Reakcję alergiczne powodują przeważnie alergeny białkowe zawarte w miodzie. Pośród nich można wymienić pyłki kwiatów, traw i drzew, białko pszczół i fragmenty ich ciała, zarodniki grzybów pleśniowych. Alergia na miód jest dziedziczna więc trzeba uważać na to co podajemy swoim dzieciom. Zakazane przez lekarzy jest podawanie miodu niemowlętom nawet do drugiego roku życia. Próbują oni w ten sposób ochronić je przed zatruciem jadem kiełbasianym co niekiedy prowadzi nawet do śmierci co zwie się również botulizmem dziecięcym. Aby uchronić nas i nasze dzieci trzeba bacznie obserwować zachowanie naszego organizmu oraz jego reakcję na spożywanie różnych pokarmów. Każdy nawet najmniejszy szczegół nie może być przez nas zlekceważony, ponieważ może skończyć nie on dla naszego zdrowia bardzo niekorzystnie.
Najliczniejszą grupę związków występujących w miodzie stanowią węglowodany (średnio 77%). Przeważają cukry proste. Przeciętna zawartość glukozy wynosi 30%, a fruktozy 38%. Sacharoza występuje w miodach odmianowych w granicach od 0,8% (miód gryczany i wrzosowy) do 7,7% (miód akacjowy). Średnio występuje ona w ilości 1,3%. Z dwucukrów redukujących w największej ilości spotykana jest maltoza (do 5,4%), a z trójcukrów melecytoza, występująca wyłącznie w miodach spadziowych (do 28%). Ponadto w różnych typach i odmianach miodu stwierdzono niewielkie ilości 22 innych cukrów (m.in. trehalozy, izomaltozy, melibiozy i gencjobiozy).
Ważną grupę związków pochodzących z nektaru lub spadzi stanowią kwasy organiczne (0,05-1,2%), które w zasadniczy sposób kształtują smak miodu. W największej ilości występują kwasy: glukonowy, jabłkowy i cytrynowy. Z innych kwasów wymienić należy: mlekowy, bursztynowy, winowy, szczawiowy, masłowy, propionowy, mrówkowy i octowy. Ponadto w miodzie spotyka się 15 innych kwasów, w tym benzoesowy i pirogronowy.
Zawartość białka nie przekracza zwykle 0,5%. Są to głównie albuminy i globuliny, będące składnikami wydzieliny gruczołów gardzielowych pszczół. Miód zawiera także niewielkie ilości wolnych aminokwasów (średnio 0,03%).
Olejki eteryczne pochodzenia kwiatowego, decydują o smaku, składają się na nie m.in. wyższe alkohole alifatyczne, aldehydy, ketony, estry i związki polifenolowe.
Do istotnych związków azotowych występujących w miodzie należą enzymy. Pochodzą one głównie z wydzieliny gruczołów ślinowych pszczół. Do najważniejszych należy zaliczyć:
► inwertazę,
► amylazy: alfa-amylaza i beta-amylaza (enzymy te zwane też są diastazami),
► oksydazę glukozy
W miodzie stwierdzono również występowanie kilkunastu innych enzymów, w tym lizozymu.
Miód zawiera niewielką ilość witamin. Zależy to głównie od obecności pyłku kwiatowego i mleczka pszczelego. W miodzie występują zazwyczaj witaminy z grupy B w tym B1, B2, B6, C, A, kwas foliowy, kwas nikotynowy i kwas pantotenowy.
W miodzie znajduje się najwięcej potasu (do 4 mg/g), fosforu, magnezu i wapnia. W nieco mniejszej ilości występuje żelazo, krzem, siarka, miedź, fluor, cynk i mangan. Spośród innych ważnych biopierwiastków miód zawiera: kobalt, molibden, chrom i jod.
Skład chemiczny miodów:
– węglowodany (głównie fruktoza i glukoza) – ok. 80%,
– kwasy organiczne (głównie glukonowy, jabłkowy i cytrynowy),
– olejki eteryczne pochodzenia kwiatowego, decydują o smaku, składają się na nie m.in. wyższe
alkohole alifatyczne, aldehydy, ketony, estry i związki polifenolowe,
– barwniki – m.in. ß-karoten, karotenoidy, ksantofil.
– enzymy,
– mikroelementy takie jak: mangan,, chlor, magnez , potas, fosfor, wapń, żelazo, kobalt i inne,
– witaminy: B1, B2, B6, B12,
– kwasy: foliowy, pantotenowy, biotynę.
Poniżej mamy kilka przepisów na naturalne leczenie miodem:
1. Miód profilaktycznie i leczniczo przeciwko przeziębieniu
Warto zamiast cukrem herbatę słodzić miodem. Działa on nie tylko profilaktycznie, ale według najnowszych badań, skuteczny jest także w leczeniu bólu gardła. Pamiętaj jednak, żeby miód dodawać do ciepłej a nie gorącej herbaty, a w diecie dzieci niech on zagości dopiero po 12 miesiącu życia.
2. Mleko z masłem oraz miodem
Popularnym sposobem na kaszel u dzieci jest mleko z masłem i miodem. Zagotuj mleko i do gorącego płynu dodać łyżkę masła oraz łyżkę miodu. Przecedź przez sitko i podaj dziecku. Możesz dodać rozgnieciony ząbek czosnku.
3. Lemoniada na odporność
Do słoika włóż 8 ząbków czosnku, umytą i sparzoną połówkę cytryny, dodaj 2 łyżki miodu. Dopraw wyciśniętym sokiem z drugiej połówki cytryny oraz dopełnij szklanką zimnej, przegotowanej wody. Wstaw przygotowaną miksturę do lodówki. Gotową lemoniadę przecedź i wypij najlepiej na noc. Kurację powinno powtarzać się co kilka tygodni.
4. Szałwia z miodem
Zaparz szałwię lekarską i posłodź ją miodem. Płucz gardło w przypadku zapalenia.
5. Herbata napotna
Zaparz w jednej szklance wody łyżeczkę kwiatu lipowego, łyżeczkę rumianku i łyżeczkę malin. Parz pod przykryciem 10 minut, a potem dodaj łyżeczkę miodu. Herbata działa napotnie przy przeziębieniach.
Miód na przeziębienie jest coraz częściej stosowany. Nadchodzą czasy kiedy to staramy się unikać leczenia antybiotykami i wracamy do naturalnych metod. Miód ma właściwości bakteriobójcze i działa również na drobnoustroje odporne na antybiotyki. Właśnie dlatego świetnie się sprawdza na początku infekcji. Co może wydawać się dziwne, unikajmy picia miodu z mlekiem, ponieważ mleko to idealna pożywka dla rozwijających się drobnoustrojów. Kiedy czujemy, że zaczyna nas brać przeziębienie, zapomnijmy o nabiale tj. mleku, jogurcie czy kefirze. Miód na przeziębienie najlepiej łączyć z herbatą. A najlepszy miód na przeziębienie to miód lipowy, działa antybakteryjnie i ma właściwości wykrztuśne i ma łagodny smak. Jeżeli boli Ciebie gardło nie polecamy miodu spadziowego, gdyż jest ostry i może podrażniać.